کافه ای کهنه و قدیمی در شیب ملایم کوهی در سایه تک درختی با زوزه باد مینالد و داستانهایی را به یاد می آورد که سالهای سال نقل مجلس مشتریانش بودند. قصه هایی شیرین و گاهی تلخ واقعی و خیالی . ولی به یاد ماندنی .
اکنون من مانده ام و کافه پیرم در سکوت و تنهایی کوهستان و جاده ای که دیگر از اینجا نمی گذرد . من مانده ام و قصه هایی که در قیژ قیژ صدای چوبهای سقف همدمم پنهان شده اند .هر روز صندلی چوبیم را برمی دارم و بیرون روی چمنها زیر درخت گردو در برابر دوست پیرم مینشینم و او هم زیرسایه چنار کهن.لیوان لب پرم را پر از چای میکنم و به قصه هایی که با وزش باد برایم می خواند گوش میدهم و گردو و چنار هم.اکنون شما هم با من گوشایتان را بشویید و صدای همراه مرا بشنوید .